![]() | |
Biografía | |
---|---|
Nacemento | 18 de agosto de 1886 ![]() Santa Cristina de Fecha, España ![]() |
Morte | 3 de marzo de 1963 ![]() A Coruña, España ![]() |
Datos persoais | |
País de nacionalidade | España ![]() |
Relixión | Igrexa católica ![]() |
Actividade | |
Ocupación | sacerdote ![]() |
Lingua | Lingua castelá ![]() |
Enaltecemento | |
Baltasar Pardal Vidal, nado en Santa Cristina de Fecha (Santiago de Compostela) o 17 de agosto de 1886 e finado o 3 de marzo de 1963 na Coruña, foi un sacerdote católico galego.
Naceu nunha familia campesiña, o terceiro de catro irmáns. En 1900 ingresou no seminario, e o 17 de decembro de 1910 foi ordenado sacerdote. Comezou o seu ministerio sacerdotal como párroco coadxutor de Santa María de Betanzos en 1912, e en 1913 trasladouse á Coruña como coadxutor de san Nicolao.
Alí fundou en 1923 a Grande Obra de Atocha, aprobada como instituto secular en 1951 das Fillas da Natividade de María. Catro anos máis tarde, o seu instituto chegou ao Uruguai e a Venezuela. Foi tamén cóengo da colexiata de Santa María do Campo na Coruña.
Finou o 3 de marzo de 1963, e está enterrado na capela da Grande Obra de Atocha na Coruña.
Unha rúa na cidade da Coruña leva o seu nome, así como outras rúas en Pontedeume,[1] Betanzos[2] e Arzúa (1982). En 2012 adicáronlle os xogos florais de María Pita.[3]
O 14 de decembro de 1996 comezou a súa causa de canonización na arquidiocese compostelá; a fase diocesana do proceso foi pechada en 2001 e a Positio foi enviada á Congregación para as Causas dos Santos en 2005. O 10 de maio de 2012 o papa Bieito XVI promulgou o decreto de virtudes heroicas, e declarouno "Venerable".[4]