A Taifa de Badaxoz (en árabe: طائفة بطليوس) foi unha das distintas taifas da Al-Andalus que xurdiron en dous momentos distintos da historia andalusí, cuxa capital foi a cidade de Badaxoz (en árabe: Baṭalyaws بطليوس). Nun primeiro momento apareceu trala fragmentación do Califato de Córdoba a comezos de século XI, chegando a ser a máis extensa da Península Ibérica e foi invadida polos almorábides. A mediados do século XII, coa descomposición do poder almorábide, xurdiu outra taifa en Badaxoz, que foi sometida polo novo poder almohade.
A primeira taifa de Badaxoz creouse no ano 1013, trala desintegración do Califato de Córdoba, polo liberto Sabur (de nome completo Abu Muhámmad Abdallah ben Muhámmad el-Sapur al-Saqlabi) 1013-1022, de etnia eslava e antigo escravo ou cliente de Al-Hakam II.[1] A taifa dominou gran parte da antiga Lusitania e incluía Mérida, Lisboa, Elvas e Marvão.
En 1144 os almorábides son atacados na súa propia terra, Marrocos, e teñen que replegarse. Na zona occidental da Península Ibérica prodúcese a revolta do sufí Abu-l-Qásim ben Husáyn ben Qasi en Mértola. Así mesmo Sidray ibn Wazir sublevouse en Beja e recoñeceu a ben Qasi. En 1145 Sidray conquistou Badaxoz e deixou de recoñecer a en Qasi.[2][3]
Este período remataría coa chegada ó poder dos almohades cando ocuparon a taifa en 1150.