Pterodroma cookii[1] | |
G.R. Gray, 1843 | |
![]() | |
![]() | |
Systematyka | |
Domena | |
---|---|
Królestwo | |
Typ | |
Podtyp | |
Gromada | |
Podgromada | |
Infragromada | |
Rząd | |
Rodzina | |
Rodzaj | |
Gatunek |
petrel nowozelandzki |
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
![]() | |
Zasięg występowania | |
![]() |
Petrel nowozelandzki (Pterodroma cookii) – gatunek średniej wielkości ptaka oceanicznego z rodziny burzykowatych (Procellariidae).
Gatunek ten występuje w Nowej Zelandii na wyspach Little Barrier , Great Barrier oraz Codfish. Po sezonie lęgowym migruje w kierunku wybrzeży Ameryki Północnej oraz Południowej[3]. Szacuje się, że jego populacja wynosi około 670 tys. osobników i stopniowo się zwiększa[4].
Ptak osiąga długość 28 cm oraz masę ciała około 180 g. Jego grzbiet jest zwykle szary, a pióra od strony brzucha białe[5]. Ma wąskie skrzydła oraz spiczasty ogon. Jego dziób jest czarny i mierzy około 3 cm. Ma szaroniebieskie nogi[3].
Jest drapieżnikiem. Żywi się głównie kałamarnicami. Poluje również na małe ryby i skorupiaki. Petrele nowozelandzkie polują głównie na powierzchni oceanu, jednak mogą nurkować na głębokość nawet 20 metrów[3].
Sezon lęgowy petreli nowozelandzkich trwa od września do kwietnia, natomiast jaja są składane od października do grudnia. Samica znosi zwykle jedno jajo, które ma 52 mm długości i 38 mm szerokości i jest białe. Oboje rodziców wysiaduje jajo przez około 50 dni. Młode są karmione co 3 dni i dostają około 37 gramów pożywienia. Młode stają się samodzielne po około 88 dniach[3].