![]() ![]() | |
Biografía | |
---|---|
Nacemento | 21 de marzo de 1916 ![]() Smethwick, Reino Unido (en) ![]() ![]() |
Morte | 12 de xaneiro de 1957 ![]() Auckland ![]() |
Datos persoais | |
País de nacionalidade | Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda (–1927) Reino Unido ![]() |
Actividade | |
Ocupación | piloto de Fórmula Un , piloto de rally ![]() |
Lingua | Lingua inglesa ![]() |
Deporte | rally ![]() |
Participou en | |
24 Horas de Le Mans ![]() |
Ken Wharton nado en Smethwick o 21 de marzo de 1916 e finado en Ardmore (Auckland, Nova Zelandia) o 12 de xaneiro de 1957, foi un piloto de carreiras de Inglaterra.
Competiu en triais fóra da estrada, subidas de montaña e rallys, e tamén participou en carreiras de autos deportivos e monoprazas. Comezou nas carreiras na nova Fórmula National 500cc no seu propio especial, e máis tarde adquiriu un Cooper. O seu debut nun Gran Premio do Campionato Mundial foi na carreira suíza de 1952, coas regulamentos da Fórmula 2, onde comezou desde a 13ª posición na grella e terminou cuarto. Participou nun total de 15 Grandes Premios do Campionato do Mundo, anotou 3 puntos de campionato. En 1951 viaxou ao exterior, co English Racing Automobiles 2 litros de Peter Bell, terminou terceiro na xeral na subida Susa/Mont Cenis e cuarto na xeral na subida Aosta/Grand Saint Bernard. Cun Cooper 500 que tamén competiu na subida a Friburgo en Alemaña onde foi finalista na categoría de 500 cc con Stirling Moss.[1] Wharton gañou o evento de Friburgo no E.R.A. o 5 de agosto, subindo as 7.4 millas do Schauinsland,[2] en 8 minutos 5,33 segundos. O 19 de agosto, foi o máis rápido na subida a Vue des Alpes, cun tempo de 3 minutos e 57,8 segundos..[3] Gañou o campionato británico de subida do ano 1.951 a 1954, e segue sendo o único piloto que gañou catro títulos consecutivos BHCC. Outros éxitos co ERA R4D inclúen gañar as Brighton Speed Trials en 1954, 1955 e 1956.
O éxito nos rallys incluíu gañar o Tulip Rally en 1949, 1950 e 1952, pilotando un Ford. Tamén foi campión do British Trials Champion. O 4 de xullo de 1954, el e Peter Whitehead gañaron a carreira das 12 horas de Reims nun Jaguar D-Type.[4] En 1957 Wharton resultou fatalmente ferido cando o seu Ferrari Monza estrelouse nunha carreira de autos deportivos no Circuíto de Ardmore en Nova Zelandia.
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Ano | Equipo | Chasis | Motor | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | Pos. | Puntos |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
1952 | Scuderia Franera | Frazer-Nash FN48 | Bristol 6 en liña | SUI 4 |
500 | BEL Ret |
FRA | GBR | ALE | 13º | 3 | |||
Frazer-Nash 421 | NED Ret |
|||||||||||||
Cooper T20 | ITA 9 |
|||||||||||||
1953 | Ken Wharton | Cooper T23 | Bristol 6 en liña | ARX | 500 | NED Ret |
BEL | FRA Ret |
GBR 8 |
ALE | SUI 7 |
ITA NC |
NC | 0 |
1954 | Owen Racing Organisation | Maserati 250F | Maserati 6 en liña | ARX | 500 | BEL | FRA Ret |
GBR 8 |
ALE NTS |
SUI 6 |
ITA | ESP 8 |
NC | 0 |
1955 | Vandervell Products Ltd | Vanwall | Vanwall 4 en liña | ARX | MON | 500 | BEL | NED | GBR 9 |
ITA Ret |
NC | 0 |
![]() |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Ken Wharton ![]() |
![]() |
A Galipedia ten un portal sobre: Fórmula 1 |